مکرمه قنبری، هنرمند بزرگ و نقاش خودآموخته روستای دریکنده بابل، قصه زندگیاش الهامبخش و رنگین است. او در سال ۱۳۰۷ در دل طبیعت زیبای مازندران چشم به جهان گشود و زندگیاش تا پیش از آغاز راه هنر، پر از فراز و نشیب بود. مکرمه که روزگاری کشاورز و دامدار بود و زندگی سخت و پرکار روستایی را تجربه میکرد، تا سن ۶۷ سالگی به دنیای نقاشی وارد نشد. اما یک حادثه دلخراش، یعنی فروخته شدن گاو محبوبش که با آن خاطرات بسیاری داشت، نقطهی شروعی برای هنرش شد. این جدایی و غم بزرگ، او را به سمت نقاشی کشاند تا با رنگها و طرحهایش غمهایش را بیان کند و جهانی تازه و متفاوت خلق نماید.
خانه او در دریکنده، جایی که دیوارها، درها و هر چیزی که قابل رنگآمیزی بود تبدیل به بوم نقاشیهایش شد، اکنون یک موزه زنده و نماد فرهنگ هنری روستای محل زندگیاش است. آثار ساده و صمیمی او برگرفته از زندگی روزمره روستایی و قصههای حیاتش است که توانست در عرصه جهانی به نمایش گذاشته شود و در موزهها و گالریهای معتبر اروپا و آمریکا جایگاه ویژهای پیدا کند. بسیاری از منتقدان هنر، آثار او را با نقاشیهای شاگال، هنرمند مشهور فرانسوی-روسی مقایسه کردهاند که نشاندهنده جایگاه بیبدیل او در هنر پستمدرنیسم است.
مکرمه قنبری علاوه بر نقاشی، کاریزماتیک و سختکوش بود؛ با وجود نداشتن تحصیلات و سواد رسمی، با استعداد خدادادیاش و حمایت فرزندانش که ابزار و رنگها را برایش فراهم کردند، به خلق آثاری پرداخت که به مرزهای جغرافیایی و فرهنگی فراتر رفت. نخستین نمایشگاه رسمی او در سال ۱۳۷۴ در گالری سیحون تهران برگزار شد و پس از آن نمایشگاههای متعددی در داخل و خارج از کشور برپا گردید که در سال ۲۰۰۱ لقب «بانوی سال نقاش» را در سوئد به او اهدا کردند.
او در آبان ۱۳۸۴ درگذشت اما نام و آثارش همچنان جاودان است. خانهاش به موزهای تبدیل شده که سالانه پذیرای هزاران بازدیدکننده از سراسر دنیا است. مکرمه قنبری به عنوان «مادر رنگها» یاد میشود؛ زنی که توانست با دل پر از داستان زندگی و رنج، زبانی بصری برای خود بیافریند و بر جهان هنر تأثیر ماندگاری بگذارد. یاد و خاطره او همچنان در قابهای رنگی و دیوارهای آن خانه زنده است.
این داستان الهامبخش، یادآور آن است که هیچگاه برای آغاز دیر نیست و هنر میتواند وسیلهای باشد برای بیان عمیقترین احساسات و دستیابی به جهانی پر از زیبایی و معنا.