سریال «مهمان کشی» که با محوریت زندگی و شهادت «مسلم بن عقیل» و حوادث مرتبط با قیام عاشورا ساخته شده است، اثری است با نیت ارائه روایتی نوین از یکی از مهمترین وقایع تاریخ اسلام. با این حال، این سریال تلویزیونی با وجود برخی رویکردهای تازه و تلاش برای نوآوری در ساختار روایت، از ضعفهای فراوانی رنج میبرد که مانع از رسیدن آن به سطح ماندگاری و تاثیرگذاری آثار برجسته تاریخی همچون «مختارنامه» شده است.
یکی از مهمترین نقاط قوت سریال، استفاده از ساختارهای روایی پیچیده نظیر فلاشبکها و رفتوبرگشتهای زمانی است که به نوعی حس تعلیق و کنجکاوی در مخاطب ایجاد کرده و از این منظر میتواند تحسینبرانگیز باشد. اما این نکته به تنهایی برای پوشش دهی ضعفهای اساسی کارگردانی و بازیگری کافی نیست.
از نظر فیلمنامه و دیالوگنویسی، «مهمان کشی» علیرغم موقعیتهای دراماتیک و جذاب داستانی، از ناتوانی جدی در نگارش دیالوگهای عمیق، پیوسته و یکدست رنج میبرد. دیالوگها به شکل ناهماهنگ میان زبان تاریخی و محاورهای نوسان دارند که در برخی لحظات نمایشی، تناقض و حتی اغراقهای تلهتئاتری به چشم میآید. ضعف هماهنگی در زبان گفتاری شخصیتها، به ویژه در نقشآفرینیهای زنانه که بیشتر تیپیک و کمعمق هستند، به خوب دیده شدن سریال کمک نمیکند.
از سوی دیگر، بازی بازیگران به خصوص در نقشهای اصلی شامل فراز و نشیبهای فراوانی است. بازیهای اغراق شده و اجرای کلیشهای چهرههایی مانند پژمان بازغی در نقش یزید، گاه به طور مخرب بر فضای تاریخی سریال اثر گذاشته است. هدایت بازیگران از سوی کارگردان به نظر میرسد با کمبود وسواس کافی همراه بوده و این نارساییها بیشتر به ضعف فیلمنامه برمیگردد.
ضعفهای فنی این سریال نیز از جمله گریم و لباسهای نامتناسب با فضای تاریخی، موسیقی اغراقآمیز یا ناهماهنگ، و تصویربرداری ناپایدار در سکانسهای مختلف، باعث کمرنگ شدن هرچه بیشتر ارزشهای هنری و فنی کار شده است.
با همه اینها، «مهمان کشی» هنوز هم تلاش برای خلق یک روایت متفاوت و منحصر به فرد از عاشورا را دارد که در مقایسه با پروژههای شکستخورده دیگر، قابل قبول است. اما این اثر فاصله زیادی با تبدیل شدن به یک اثر ماندگار و درخشان دارد و شاید بیش از هر چیز به اصلاح دیدگاههای فیلمنامهنویسی، طراحی کارگردانی و بازیگری نیاز دارد تا بتواند همسطح سریالهای بسیار موفق و پرطرفدار این حوزه قرار گیرد.
در نهایت، «مهمان کشی» سفری پرشور به دل تاریخ است که علیرغم ضعفها، گوشههایی از تاریخ اسلام را با جزییات و جلوههایی تازه به تصویر کشیده است؛ اما برای جلب تمام توجه مخاطب و ایجاد تاثیر عمیق باید کیفیت صورتبندی روایت، خط داستانی و فنی را به شکل جدی ارتقا دهد.