اولیور کان، دروازهبان افسانهای فوتبال آلمان و مدیر پیشین بایرنمونیخ، در تحلیلی مفصل درباره تحول رسانههای فوتبالی، از دلتنگی خود برای دوران رسانههای کلاسیک و تغییر بنیادین رابطه فوتبالیستها و رسانهها سخن گفته است. او تاکید میکند روزگاری نهچندان دور، چند نشریه تخصصی و برنامه محدود تلویزیونی، روایتگر اصلی فوتبال بودند، اما امروز بازیکنان خود به رسانه تبدیل شدهاند و هر پست در شبکههای اجتماعی میتواند سرنوشت حرفهای آنها را تحتتأثیر قرار دهد.
کان در این گفتوگو با مرور دهههای ۸۰ و ۹۰ میلادی، از زمانی یاد میکند که بازیکنان بدون آموزش رسانهای، ساده و بیپیرایه جلوی دوربین حاضر میشدند و چند تیتر در مجلههایی مثل کیکر میتوانست آینده یک فوتبالیست را بسازد یا خراب کند. او سپس به دوره برنامههای رنگی، پرهیجان و داستانمحور تلویزیونی اشاره میکند که زندگی شخصی و حاشیههای ستارهها را هم وارد روایت فوتبال کرد و فاصله میان زمین چمن و مخاطب عادی را کاهش داد.
به باور کان، نقطه عطف اصلی با ظهور اینترنت و شبکههای اجتماعی رقم خورد؛ جایی که بازیکنان دیگر وابسته به خبرنگاران نیستند و مستقیم با میلیونها مخاطب حرف میزنند، اما در عوض هر لغزش یا جمله اشتباه، برای همیشه در فضای مجازی ثبت میشود. او با نگاهی انتقادی هشدار میدهد که در «جنگ برای جلب توجه»، سرعت و تعداد کلیکها اغلب بر دقت و راستیآزمایی غلبه کرده و فشار روانی روی فوتبالیستها بهمراتب بیشتر شده است.
با وجود این نقدها، کان معتقد است فضای دیجیتال، صداهای تازهای را وارد فوتبال کرده و از بلاگرها و تولیدکنندگان محتوای مستقل گرفته تا تحلیلگران آنلاین، تنوعی بیسابقه در روایت این ورزش بهوجود آوردهاند؛ هرچند عمق تحلیل در بسیاری موارد قربانی جذابیتهای لحظهای شده است. او در پایان بر لزوم بازگشت به تعادل میان جذابیت و مسئولیتپذیری رسانهای تأکید میکند و میگوید: نوستالژی رسانههای قدیمی بهخاطر صداقت و تمرکز آنها بر خود فوتبال است، چیزی که نباید در هیاهوی شبکههای اجتماعی فراموش شود.