استاد عثمان رحمانزاده، هنرمند خودآموخته بوکانی و مجسمهساز برجسته کرد ایران، پس از یک ماه مبارزه با بیماری ریوی در بیمارستان تبریز، شامگاه ۱۳ دیماه ۱۴۰۴ دار فانی را وداع گفت و جامعه هنری غرب کشور را در غم فرو برد.
زندگینامه و دستاوردهای هنری
متولد ۱۳۳۵ در روستای ناچیت بوکان، این هنرمند بیش از نیم قرن عمر خود را وقف خلق بیش از ۱۵۰۰ پیکره چوبی کرد که سبک زندگی، آداب و رسوم و تاریخ مردمان کرد را با ظرافتی بینظیر به تصویر کشید. رحمانزاده که در کنار مشاغل بنایی و کشاورزی، به «پدر ژپتوی ایران» شهرت یافت، با دستان هنرمندش نمادهایی از هویت کردی را جاودانه ساخت و نمایشگاههای متعددی در سراسر ایران و اقلیم کردستان برگزار کرد؛ مشهورترین آنها در برج میلاد تهران در سال ۱۳۹۰ بود که بازتاب گستردهای یافت.
جزئیات درگذشت و میراث ماندگار
استاد رحمانزاده به دلیل مشکلات شدید ریوی از یک ماه پیش در بیمارستان تبریز بستری شده بود و سرانجام شامگاه جمعه ۱۳ دی ۱۴۰۴ چشم از جهان فروبست. آثار او نه تنها اسناد زندهای از فرهنگ کردی هستند، بلکه نمونهای درخشان از هنر خودآموخته ایرانی محسوب میشوند که بدون آموزش آکادمیک، روایتگری عمیقی از سنتها و تاریخ اقوام ارائه داد. پیکر این هنرمند فقید به زودی در بوکان به خاک سپرده خواهد شد.
بازتاب در جامعه هنری
درگذشت رحمانزاده همزمان با ایام سوگواریهای فرهنگی، یادآور تعهد عمیق هنرمندان اقوام به حفظ هویت ملی است. جامعه هنری کردستان و ایران با انتشار پیامهای تسلیت، بر لزوم پاسداشت آثار او و برپایی گالری دائمی پیکرههایش تأکید کردهاند.