لندن – رسانه بین المللی (صدای جشنواره) – آلبرتو جاکومتی (۱۹۰۱-۱۹۶۶)، مجسمهساز و نقاش سوئیسی، خالق آدمکهای بلند و لاغر است که در حراجیها به قیمتهای نجومی فروخته شده و او را به گرانترین مجسمهساز قرن بیستم تبدیل کردهاند؛ مانند مجسمه برنزی «مردی که راه میرود I» که در ۲۰۱۰ بیش از ۱۰۴ میلیون دلار قیمت خورد.
جاکومتی در استامپا، مرز سوئیس و ایتالیا، در خانوادهای هنری زاده شد؛ پدرش نقاش پستامپرسیونیست، برادر دیهگو مدل اصلی و دستیارش، و برونو معمار بود. از ۱۲سالگی نقاشی روغن کشید و پس از آموزش در ژنو و ایتالیا، به پاریس رفت تا تحت تأثیر برانکوزی و سوررئالیستهایی چون آندره برتون، پیکاسو و میرو قرار گیرد.
پس از جنگ جهانی دوم، تمرکز جاکومتی بر مجسمههای انسانی تنها و در حال قدمزدن بود؛ اغلب از برادر دیهگو و همسر آنه الهام گرفت و با حافظه کار کرد. در کارگاه کوچک پاریسیاش – دور از تجملات – میزبان سارتر، بکت و ماتیس بود و بر چشمان سوژهها تأکید داشت تا «زندگی پشت چشمها» را نشان دهد.
جاکومتی در دهه ۱۹۳۰ با ژان میشل فرانک، اشیاء تزئینی مانند لامپ، گلدان و جواهر طراحی کرد که در مجله وُگ برجسته شد. هرچند سوررئالیست بود (۱۹۳۱-۱۹۳۴)، بعداً واقعگرایی را برگزید و در ۱۹۶۲ جایزه بزرگ مجسمهسازی بینال ونیز را برد.
آثارش – از سوررئالیسم خشونتآمیز تا آدمکهای وجودگرایانه – فلسفی و بصری غنیاند و مجموعه Kunsthaus Zurich بیش از ۱۵۰ مجسمه او را نگه میدارد. جاکومتی هرگز از کارهایش کاملاً راضی نبود و مدام آنها را بازسازی میکرد.