محمد بهشتی شیرازی، از چهرههای شناختهشده میراث فرهنگی ایران و رئیس پیشین سازمان میراث فرهنگی، با ستایش از نقش علمی و اخلاقی پروفسور عبدالمجید ارفعی، او را یکی از تأثیرگذارترین چهرهها در حوزه زبانهای باستانی و استرداد الواح تختجمشید دانست و تأکید کرد که جای خالی او بهسادگی پر نخواهد شد. بهشتی یادآور شد که ارفعی پس از سالها کنارهگیری و انزوا، در سال ۱۳۷۶ دوباره به عرصه علمی بازگشت و حضور پررنگ او در موزه ملی ایران با ساماندهی تالار کتیبهها، آغاز دورهای تازه در آموزش و تربیت نسل جدیدی از متخصصان زبانهای باستانی بود؛ شاگردانی که امروز برخی از آنان در دانشگاههای جهان، در صف نخست پژوهشهای عیلامشناسی و زبانشناسی تاریخی قرار دارند.
بهشتی با اشاره به نقش تعیینکننده ارفعی در پرونده استرداد الواح گِلی باروی تختجمشید توضیح داد که تجربه عمیق او در خوانش خط میخی عیلامی و آشنایی نزدیکش با مؤسسه خاورشناسی دانشگاه شیکاگو، زمینه ازسرگیری ارتباط علمی و حقوقی با این مرکز را فراهم کرد و مسیر بازگشت تدریجی محمولههای متعدد الواح هخامنشی به ایران را هموار ساخت. او تأکید کرد که شمار متخصصانی که توانایی خواندن این گروه از الواح عیلامی را داشتند بسیار محدود بود و ارفعی، به عنوان یکی از شاگردان اندک ریچارد هلک، جایگاهی بیبدیل در این حوزه پیدا کرده بود.
به گفته بهشتی، خدمات ارفعی در پیوند دادن پژوهش دانشگاهی با حفاظت میراث فرهنگی، از جمله تلاشهای پیگیر او پس از سال ۱۳۷۶ برای بازگرداندن الواح گِلی و توسعه مطالعات میانرشتهای، منظومهای کمنظیر از فعالیت علمی و ملی را رقم زد که تأثیر آن همچنان ادامه دارد. او در پایان، درگذشت این پژوهشگر را ضایعهای بزرگ برای جامعه دانشگاهی و عرصه زبانهای باستانی ایران دانست و فقدان او را «خلأیی که به این آسانی جبرانپذیر نیست» توصیف کرد.
پروفسور عبدالمجید ارفعی، متخصص برجسته زبانهای اکدی و عیلامی و از واپسین کتیبهخوانان خط میخی عیلامی در جهان، ششم اسفند ۱۴۰۴ بر اثر نارسایی ریوی در ۸۶سالگی در تهران درگذشت؛ پژوهشگری که نامش با عیلامشناسی، ترجمه استوانه کوروش، خوانش گلنوشتههای باروی تختجمشید و بنیانگذاری تالار کتیبهها در موزه ملی ایران گره خورده است.