مهین زرینپنجه، آهنگساز و نوازنده پیانو، از جمله هنرمندانی بود که موسیقی را نه صرفاً یک حرفه، بلکه شیوهای برای زیستن میدانست. او در خانوادهای اهل موسیقی رشد یافت و خود درباره کودکیاش گفته بود در خانهای بزرگ شده که آوای ساز از در و دیوار آن به گوش میرسید؛ پدری نوازنده تار و سهتار و مادری آشنا با تنبک و تار، نخستین پایههای شکلگیری جهان هنری او را بنا نهادند.
زرینپنجه تحصیلات خود را در هنرستان موسیقی ملی به مدیریت روحالله خالقی آغاز کرد و نزد استادانی چون ابوالحسن صبا، حسین تهرانی و جواد معروفی به فراگیری موسیقی ایرانی پرداخت. او همچنین موسیقی کلاسیک اروپایی را نزد امانوئل ملیک اصلانیان و شیوه نوازندگی ایرانی پیانو را با مرتضی محجوبی دنبال کرد و به تلفیقی از این دو جهان موسیقایی دست یافت.
با این حال، زندگی شخصی او مسیری متفاوت از سالهای آرام کودکی را رقم زد. مهاجرت به کشورهای مختلف، از انگلستان و فرانسه تا آمریکا، دورهای از سرگردانی و دلتنگی را برای او به همراه داشت. خود او این سالها را با حس جدایی از خویشتن و اندوه دوری از وطن توصیف کرده بود؛ احساسی که در بسیاری از آثارش نیز بازتاب یافت.
با وجود این دشواریها، زرینپنجه دست از خلق برنداشت و بیش از ۶۰ اثر موسیقایی از خود بهجا گذاشت. آثاری چون «لیلی و مجنون»، «والس ایرانی»، «سرزمین من» و «فتح شب» بیانگر تلاش او برای پیوند دادن موسیقی ایرانی با بیان جهانی و انتقال حس دلتنگی، امید و هویت ملی هستند.
پایان زندگی او نیز همچون سالهای پایانیاش، در سکوت و تنهایی رقم خورد. مراسم خاکسپاری این هنرمند در ۸۸ سالگی، با حضور اندک اطرافیان، تصویری تلخ از سرنوشت هنرمندی بود که عمر خود را صرف اعتلای فرهنگ و هنر کرده بود.
زرینپنجه که همواره عشق به ایران در آثارش جاری بود و حتی «والس ایرانی» را بخشی از هویت این سرزمین میدانست، سرانجام روز یکشنبه ۱۱ خرداد ۱۴۰۴ در متل قو مازندران درگذشت و در همان شهر به خاک سپرده شد.
مهین زرینپنجه؛ روایت تنهایی یک عمر موسیقی
