راجر واترز، خواننده و آهنگساز سرشناس انگلیسی و بنیانگذار گروه پینک فلوید، در اظهاراتی تازه با اشاره به آنچه «طرح از پیشنوشتهشده نومحافظهکاران» خواند، گفت که ایران و لبنان تنها دو کشوری هستند که در این برنامه هنوز به طور کامل ویران نشدهاند.
واترز که به کنشگری سیاسی و مواضع ضدجنگ شهرت دارد، در این گفتوگو پرسید: «میدانید اما چرا باید جنگ دیگری آغاز شود؟» و افزود: «آدم با خودش میگوید خدای من، فقط ایران و لبنان باقی ماندهاند. تنها دو کشوری که در آن فهرست هنوز بهطور کامل ویران نشدهاند؛ از جمله سوریه، لبنان، سومالی، سودان و کشورهای دیگر. این از ابتدا بخشی از طرح نومحافظهکاران بود، همان پروژه قرن جدید آمریکایی».
پیشینه ادعاها؛ از وسلی کلارک تا «پروژه قرن جدید آمریکایی»
اظهارات واترز ارجاعی است به ادعاهای پیشین وسلی کلارک، ژنرال بازنشسته آمریکایی و فرمانده پیشین ناتو. کلارک در مصاحبهای در سال ۲۰۰۷ فاش کرد که اندکی پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، یکی از مقامات ارشد پنتاگون یادداشتی را به او نشان داده که در آن برنامه سرنگونی دولتهای هفت کشور در عرض پنج سال ترسیم شده بود: عراق، سوریه، لبنان، لیبی، سومالی، سودان و در نهایت ایران.
کلارک در توصیف آن دیدار گفته است: «این یادداشت نشان میداد که چطور میخواهیم هفت کشور را در پنج سال از بین ببریم. شروع با عراق و سپس سوریه، لبنان، لیبی، سومالی، سودان و پایان با ایران».
ریشههای این استراتژی به اتاق فکر «پروژه قرن جدید آمریکایی» (PNAC) بازمیگردد که در سال ۱۹۹۷ توسط گروهی از نومحافظهکاران تأسیس شد. چهرههای کلیدی این گروه شامل دیک چینی، دونالد رامسفلد، پل ولفوویتز و ریچارد پرل بودند که همگی بعداً در دولت جورج دبلیو بوش مناصب عالی دفاعی و امنیتی را در اختیار گرفتند.
در سپتامبر ۲۰۰۰، این گروه سندی با عنوان «بازسازی دفاعی آمریکا» منتشر کرد که خواستار تحول در نیروهای نظامی و سیاست خارجی تهاجمیتر برای حفظ برتری آمریکا بود. این سند به صراحت اشاره کرده بود که «روند تحول، بدون یک رویداد فاجعهبار و کاتالیزور – مانند یک پرل هاربر جدید – احتمالاً فرآیندی طولانی خواهد بود». حملات ۱۱ سپتامبر یک سال بعد، دقیقاً همان «پرل هاربر جدیدی» بود که به گفته منتقدان، بهانهای برای اجرای این برنامه تهاجمی فراهم آورد.
حمله به عراق؛ گام نخست برنامه
تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ که با بهانه وجود سلاحهای کشتار جمعی توجیه شد، نخستین گام این برنامه بود. با وجود آنکه هیچ مدرکی مبنی بر ارتباط عراق با حملات ۱۱ سپتامبر یا وجود سلاحهای کشتار جمعی پیدا نشد، دولت بوش تغییر رژیم در این کشور را اجرا کرد.
بر اساس این برنامه، پس از عراق نوبت به سوریه، لبنان، لیبی، سومالی، سودان و در نهایت ایران میرسید. واترز با اشاره به این فهرست، تأکید کرده است که ایران و لبنان تنها کشورهای باقیمانده در این مسیر هستند؛ کشورهایی که به گفته او «هنوز به طور کامل ویران نشدهاند».
این اظهارات در حالی مطرح میشود که تنشها در منطقه خاورمیانه همچنان بالا است و ایران و لبنان به عنوان دو محور اصلی در معادلات امنیتی و سیاسی منطقه، همواره در کانون توجه راهبردهای آمریکا و اسرائیل قرار داشتهاند. با این حال، هنوز هیچ سند رسمی و معتبری که برنامهریزی برای حمله به این دو کشور را تأیید کند، از سوی دولت آمریکا منتشر نشده است و اظهارات واترز و کلارک در زمره ادعاهای غیررسمی و تحلیلهای سیاسی باقی میماند.