تام کروز که برای سخنرانی در فینال جام جهانی 2026 روی صحنه آمده بود، فوتبال را عامل اتحاد ملتها دانست و گفت این بازی به همه مردم جهان تعلق دارد. او تأکید کرد که فوتبال میتواند مرزها را کنار بزند و ملتها را در یک تجربه مشترک گرد هم بیاورد.
اما همین سخنان با واکنشهای انتقادی هم روبهرو شد. منتقدان میگویند وقتی از زبان مشترک مردم جهان و همدلی سخن گفته میشود، این حرفها زمانی پذیرفتنی است که گوینده در عمل نیز به مردم جهان و رنجهای آنان احترام گذاشته باشد.
به باور این منتقدان، فوتبال در سالهای اخیر به صحنهای برای سفیدشویی چهرههای سیاسی و هنری تبدیل شده است؛ از سیاستمداران جنگطلب تا ستارههای هالیوود، همگی تلاش میکنند با تکیه بر محبوبیت این ورزش، تصویری انسانی و صلحطلب از خود ارائه دهند.
در این نگاه، حضور تام کروز و پیامهای احساسی او نیز بخشی از همین سناریوست؛ سناریویی که میخواهد چهرهای صلحدوست از هالیوود بسازد، در حالی که بسیاری از آثار این صنعت بارها با نقدهای جدی درباره رویکردهای سیاسی و جنگمحور روبهرو بودهاند.
منتقدان همچنین خاویر باردم را نمونهای از چهرهای میدانند که دستکم در برخی مواضع، صریحتر از دیگران درباره صلح، حقوق بشر و رنج مردم جهان سخن گفته است. از نگاه آنان، سکوت چهرههایی مانند کروز درباره مظلومیت مردم غزه و دیگر قربانیان خشونت، فاصله میان شعار و واقعیت را بیشتر میکند.