مهرداد جلالی، کارگردان فیلم کوتاه «انار»، در گفتوگویی با خبرآنلاین از تجربه خود در مسیر فیلمسازی گفت و تأکید کرد که فیلمهای کوتاه او، برخلاف تصور برخی، «آثاری در مورد کودک و نه برای کودک» هستند و او آنها را «درامهای اجتماعی با تم شاعرانه در مورد کودکان – ویژه تماشاگر بزرگسال» توصیف میکند.
جلالی که چهارمین فیلم کوتاه خود را ساخته، این اثر را نخستین فیلمی میداند که به شکل گستردهای پخش شده است. او با اشاره به توصیه اصغر فرهادی، استاد خود، گفت: «فیلمساز باید آنقدر فیلم کوتاه بسازد تا سبک خود را بیابد بیآنکه از همان ابتدا خودش را درگیر ارائه اثر به جشنواره کند.» او افزود که تلاش برای ارائه فیلم کوتاه از همان ابتدا، ذائقه فیلمساز را تحت تأثیر سیاستهای جشنوارهها قرار میدهد؛ به همین دلیل دو فیلم کوتاه نخست خود را به هیچ جشنوارهای ارائه نداد.
«انار»؛ فیلمی درباره کودک و غیاب مادر
جلالی در توضیح رویکرد خود به فیلمسازی گفت: «آثار من، دستکم تا اینجای کار، آثاری در مورد کودک و نه آثاری برای کودک است. به همین دلیل از عبارت درامهای اجتماعی با تم شاعرانه در مورد کودکان -بعضا در نسبت با والدینشان- ویژه تماشاگر بزرگسال برای تشریح علاقهمندیام استفاده میکنم.» او افزود که استفاده از تم شاعرانه برای «کنترل تلخی زهر درام اجتماعی کلاسیکی» است که در آثارش دیده میشود.
«انار» که داستان نسبت کودک با غیاب مادر را روایت میکند، با بازی مریم بوبانی و کیاشاه تنگستانی ساخته شده است. این فیلم موفق شد دیپلم افتخار بهترین فیلمنامه را از پانزدهمین دوره جوایز ایسفا و نیز برگ زرین و مبلغ چهل میلیون تومان را به عنوان بهترین فیلمنامه از چهلودومین جشنواره فیلم کوتاه تهران دریافت کند.
طرح «قرار»؛ فرصتی برای گسترش مخاطب فیلم کوتاه
جلالی در مورد طرح «قرار» برای اکران فیلم کوتاه در شبکه نمایش خانگی، گفت: ««قرار» از نظر من میتواند اتفاقی بسیار خوب را رقم بزند به شرط آن که استمرار پیدا کند و ادامهدار باشد، نه همچون رگباری تند و موقتی که برای لحظاتی هست و پس از آن نیست.» او افزود که استمرار این طرح میتواند موجب ورود فیلم کوتاه به سبد خانوار شود تا افراد همانطور که به تماشای فیلم اجتماعی، فیلم کمدی یا تئاتر مینشینند، به تماشای فیلم کوتاه نیز بنشینند.
جلالی با اشاره به تجربههای قبلی اکران فیلم کوتاه در سینمای هنر و تجربه و پلتفرمهای نمایش خانگی، گفت که بهتدریج اقبالی نسبت به تماشای فیلم کوتاه در جامعه شکل گرفته است. او حدس میزند که «افزایش سطح کیفی آثار سینمایی کوتاه در کنار افت سطح کیفی آثار سینمایی بلند» از دلایل این اقبال باشد.
نظر شما چیست؟
آیا طرح «قرار» میتواند زمینهساز شکلگیری مخاطبان جدید برای فیلم کوتاه در ایران شود؟ دیدگاه خود را در بخش نظرات با ما در میان بگذارید.