استیون اسپیلبرگ در فیلم جدید و طولانیمدت خود، یکی از داغترین موضوعات زندگی فرازمینی را از زاویهای جدید و جذاب بر صفحه سینما میآورد. این اثر، با ترکیبی از داستانسرایی عمیق، ویژههای فرازمینی غیرمتعارف و تکنیکهای تصویربرداری ابتکاری، مخاطب را با موجوداتی روبرو میکند که در شکل و رفتارشان با دیگر آثار علمی–تخیلی متفاوتاند.
چهرهای جدید از موجودات فرازمینی
در این فیلم، اسپیلبرگ بهجای ساختارهای سنتی «نبرد با انسان»، بر گفتوگو، تفاهم و تبادل فرهنگی بین موجودات فرازمینی و انسانها تمرکز میکند. موجودات فرازمینی نه بهعنوان دشمن، که بهعنوان گونهای با تاریخچه و ساختار فرهنگی پیچیده معرفی میشوند که از اندیشه، زبان بصری و سیستمهای اجتماعی غیرمعمولی بهره میبرند.
طولانیمدتبودن داستان و عمق روانشناختی
چرایی این فیلم بهعنوان یک اثر «طولانیمدت» معرفی میشود، عمدتاً بهخاطر ساختار روایی چندطبیقی آن است؛ داستان از اولین تماس با موجودات فرازمینی تا سالها پس از آن را پیش میبرد و انگیزهها، احساسات و تحولات اجتماعی در اثر گذشت زمان را بازتاب میدهد. اسپیلبرگ در این طولانیمدتی، بهجای روایت سریع و تکگذار، بر توسعه کند و واقعبینانه شخصیتها و تأثیر رسوبهای تاریخی این تماس میگذارد.
نگاهی اخلاقی و فرهنگی به مواجهه با «دیگری»
در ادامه، این فیلم از موضوع مواجهه با موجودات فرازمینی بهعنوان نمادی برای بررسی مسائل مهاجرت، تفاوتهای فرهنگی و خیانت به ارزشها استفاده میکند. اسپیلبرگ در بخشهای مختلف روایت، خطمقابلی میان «ترس از ناشناخته» و «اهمیت دیالوگ و احترام متقابل» خلق میکند بهگونهای که مخاطب نهتنها درباره موجودات فرازمینی، بلکه درباره رفتار انسانها با «دیگری» در دنیای واقعی نیز به تفکر واداشته میشود.
این فیلم، با ترکیب عناصر علمی–تخیلی و نگاهی انسانی و فلسفی، پلهای جدید در راهنمایی صحبتهای آینده درباره تماس با زندگی فرازمینی در سینمای مدرن است و احتمالاً بهعنوان یکی از آثار تأثیرگذار اسپیلبرگ در دهه ۲۰۲۰ یاد میشود.
