حامد سوری از جمله هنرمندانی است که مسیر حرفهای خود را بر پایه انتخابهای دغدغهمند و نزدیک به زندگی شخصیاش پیش برده است. او در این گفتوگو با وحید آقا رضایی میگوید چند سالی است در دنیای هنر فعالیت میکند و تلاش کرده سراغ آثاری برود که با زندگی، فکر و احساسش همخوانی داشته باشند.
سوری درباره آخرین تجربهاش به اجرای متنی از زندهیاد بهرام بیضایی اشاره میکند؛ متنی که به گفته او، با وجود گذشت حدود ۴۰ سال از نگارشش، همچنان با مسئلههای امروز جامعه مثل گرانی، تنهایی و فاصله میان آدمها ارتباطی مستقیم دارد.
حامد سوری در گفتوگویی که درباره اجرای اخیرش انجام شده، از تجربه حضور در اثری از بهرام بیضایی سخن میگوید و تأکید میکند که مواجهه نخست او با متن، برایش شگفتانگیز بوده است. او میگوید این نمایشنامه را پیشتر نخوانده بود، اما وقتی متن برایش ارسال شد، احساس کرد با اثری روبهرو شده که هنوز هم دغدغههای روز را بازتاب میدهد.
به گفته سوری، مضمون اصلی این متن بر تنهایی انسان، فاصله عاطفی میان آدمها و وضعیت دشواری متمرکز است که افراد را به نقشبازیکردن و دروغ گفتن وامیدارد. او در توضیح نقش خود میگوید شخصیتش مردی است که برای رسیدن به دل یک دختر، به دروغ متوسل میشود، اما در نهایت در لحظهای که آن دختر به او نیاز دارد، او را تنها میگذارد و این بیوفایی به فروپاشی شخصیت و مرگ او میانجامد. سوری همین لایه اخلاقی و انسانی اثر را دلیل اصلی پذیرش نقش میداند.
این بازیگر درباره اجرای اثر نیز میگوید از نتیجه کار رضایت نسبی داشته، هرچند معتقد است هیچ بازیگری نمیتواند بگوید صددرصد از اجرای خود راضی است، چون با گذشت زمان، نقاط قابلبهبود بیشتری را در کار خود میبیند. با این حال، او تأکید میکند که تمام تلاش خود را برای ارائه اجرایی قابلقبول به کار گرفته است.
در بخش دیگری از گفتوگو، سوری درباره جشنواره و ایده برگزاری آن توضیح میدهد که با پیشنهاد آقای امید رهبر با این برنامه آشنا شده است. او میگوید هدف این طرح، فراهمکردن فرصتی برای گروههایی است که شاید امکان گرفتن مجوز سالن نداشته باشند، اما بتوانند با یک نمایشنامهخوانی یا اجرای تکجلسهای توانایی خود را نشان دهند و در صورت موفقیت، مسیر اجرای صحنهای را هم باز کنند. سوری این ابتکار را فرصتی ارزشمند برای تئاتر میداند، بهویژه برای گروههایی که کمتر دیده میشوند.
او در ادامه از وضعیت دشوار تئاتر نیز سخن میگوید و معتقد است این هنر همواره با کمبود حمایت روبهرو بوده است. به باور او، اگر چنین فرصتهایی استمرار پیدا کند، میتواند برای هنرمندان تئاتر بسیار مؤثر باشد و زمینهای برای دیدهشدن و ادامه فعالیت آنان فراهم کند.
این گفتوگو تصویری از هنرمندی میدهد که نسبت به متن، اجرا و مسئولیت اجتماعی هنر حساس است. حامد سوری اجرای خود را فقط یک تجربه نمایشی نمیبیند، بلکه آن را فرصتی برای طرح مسئلههای انسانی مانند دروغ، تنهایی و فروپاشی اخلاقی میداند.
او همچنین نگاه مثبتی به برنامههایی دارد که به گروههای کمامکانتر فرصت ارائه کار میدهند و معتقد است تئاتر برای بقا، بیش از هر چیز به حمایت و استمرار نیاز دارد.
