دو خواهر خوزستانی، روایتگر لایه‌های پنهان جامعه از دل کلمات تا سینمای جهان

در خانوادهای پرجمعیت در جنوب غرب ایران، دو خواهر به نام های منا و هدا علوانی، هر دو مسیر هنری خود را از شیفتگی به ادبیات و واژه ها آغاز کردند و امروز به فیلمنامه نویسانی تبدیل شده اند که نامشان در رویدادهای جهانی سینما طنین انداز شده است. منا، فرزند آخر خانواده، و هدا، فرزند چهارم، هرچند هر یک با دغدغه های روایی متفاوت، اما در یک نقطه اشتراک دارند: باور به قدرت کلمات در بازنمایی حقیقت های ناگفته  جامعه.

آغاز مشترک با «حامی»
نقطه عطف فعالیت حرفهای هر دو خواهر، سال ۱۴۰۲ و فیلم کوتاه «حامی» به کارگردانی احمد ارجمندی بود. منا علوانی که نگارش این اثر را بر عهده داشت، آن را «جای پای محکمی در دنیای تصویر» توصیف میکند. هدا نیز همین پروژه را نخستین تجربه  جدی همکاری خود در سینما میداند. پس از آن، منا به عنوان بازنویس در فیلم کوتاه «سایه های پنهان» حضور یافت که موفق به راهیابی به جشنواره های جهانی در انگلستان و آمریکا شد. تازه ترین دستاورد او، فیلم کوتاه «شبح در سکوت» (۱۴۰۴) است که ضمن کاندید شدن در جشنواره  Lift-Off Filmmaker Sessions، در میان بیست اثر برتر آن رویداد قرار گرفت.

منا؛ صدای لایه های درونی زنان
منا علوانی که هم اکنون در خوزستان ساکن است، تمرکز اصلی خود را بر کنکاش در لایه های درونی زنان و دختران سرزمینش میداند. او در گفتوگو با خبرنگار ما بیان کرد: «سینما بستری است برای به تصویر کشیدن چالش های زیستی، هویت های در حال شکلگیری و آن قدرت تابآوری که در دل سنتها و انتظارات خانوادگی نهفته است. هدف من روایت داستان هایی است که بر خودارزشمندی و تحقق رویاها در برابر موانع تأکید دارند؛ چرا که هر داستان زنانه، آیینه ای از یک تحول اجتماعی بزرگتر است.»
او تاکنون در سه فیلم کوتاه به عنوان نویسنده یا بازنویس حضور داشته و چهار پروژهی دیگر را در مرحله ی پیشتولید دارد. همچنین یک نمایشنامه برای اجرا در قالب نمایشنامه خوانی آماده کرده است.

هدا؛ روایت درامهای اجتماعی و خانوادگی
هدا علوانی اما رویکردی متفاوت دارد. او که خود را شیفته  ادبیات از دوران نوجوانی میداند، دغدغه  اصلی خود را واکاوی لایه های پنهان روابط انسانی و چالش های روزمره  مردم میخواند. هدا در تشریح مسیر خود گفت: «همه چیز از غرق شدن در مطالعه و تماشای دقیق رفتارها در جامعه شروع شد. متوجه شدم که نوشتن برای من فقط یک سرگرمی نیست، بلکه ابزاری است که با آن میتوانم خلاقیتم را به واقعیت تبدیل کنم.»
او علاوه بر فیلمنامه های کوتاه و بلند، دو نمایشنامه نیز نگاشته و نخستین رمان خود با عنوان «آخرین پاییز» را پس از دریافت مجوز رسمی، در نوبت انتشار دارد. هدا تأکید دارد که آثارش بر معضلات اجتماعی و درام های خانوادگی متمرکز است و تلاش میکند «به سوژهها در قالب داستان، شعر و فیلمنامه جان ببخشد».

فلسفه  مشترک؛ حقیقت در سایه  تصویر
هر دو خواهر بر وظیفه  هنرمند در گفتن حقیقت، حتی به شیوه  غیرمستقیم، تأکید دارند. منا در این باره میگوید: «میخواهم داستانهایی بنویسم که در ظاهر ساده هستند، اما در لایه های زیرین، به تاریکترین و حساسترین قسمت های واقعیت جامعه اشاره دارند. مخاطب با دیدن یک تصویر ساده، باید حقیقت تلخ پشت آن را لمس کند.»
او هستهی اصلی هر اثر جاوید را اراده و هنر نویسنده میداند و هنر را «مسئولیتی فردی» قلمداد میکند که در فضایی باز، جاویدگی آن به تمام جامعه تعمیم مییابد.

چشمانداز بینالمللی
منا علوانی که تجربه  حضور در جشنواره های خارجی را دارد، آرزوی خود را چنین ترسیم میکند: «هدف من این است که با ارتقای سطح کیفیت و عمق روایت هایم، صدای هنرم را به ابعاد وسیعتری از عرصه های بین المللی برسانم. میخواهم تجربه  حضور در جشنواره ها را از یک موفقیت گذرا به یک حضور مستمر و تأثیرگذار در سینمای جهانی تبدیل کنم.»
هدا نیز با نگارش رمان و نمایشنامه، افق تازهای برای خود ترسیم کرده و امیدوار است آثارش بتوانند تصویری روشن از پیچیدگی های جامعه  ایران ارائه دهند. این دو خواهر خوزستانی، هر یک از دریچه ای متفاوت، اما با همتی مشترک، مسیر خود را در وادی هنر ادامه می دهند؛ مسیری که از کلمات آغاز شد و به تصویر کشیده شدن رویاها و حقایق ناگفته انجامید.