تا پیش از این، هر کشور تنها میتوانست یک فیلم را از طریق کمیته رسمی خود به بخش بهترین فیلم بینالملل (سابقاً فیلم خارجیزبان) معرفی کند؛ سیستمی که اغلب به اختلافات سیاسی و سلیقهای کمیتهها منجر میشد و بسیاری آثار شایسته را حذف میکرد.
قوانین جدید عبارتند از:چند نامزدی از یک کشور: حالا چندین فیلم از یک کشور میتوانند واجد شرایط نامزدی شوند.مسیر جشنوارهای: فیلمهای غیرانگلیسیزبان با بردن جایزه اصلی در ۶ جشنواره معتبر جهانی (بریل، کن، ونیز، تورنتو، ساندنس، BOM) مستقیماً واجد شرایط میشوند.تغییر در اعتبار: نامزد نهایی «فیلم» است نه «کشور»، و جایزه توسط کارگردان دریافت میشود؛ حتی ممکن است نامی از کشور روی مجسمه درج نشود.
این تغییرات به دلیل مسائل ژئوپلیتیکی اخیر اعمال شده؛ مثلاً فیلمهایی مثل «نامههای زرد» (برنده خرس طلایی برلین، ساخته ترکیهای در آلمان) یا «شرم و پول» (برنده ساندنس، تولید مشترک ۶ کشور) که کمیتههای ملی آنها را رد کرده بودند، حالا شانس مستقیم رقابت دارند. آکادمی با این اقدام، هم تنوع جهانی را افزایش میدهد و هم از نفوذ سیاسی دولتها در انتخابها میکاهد؛ تحولی که جعفر پناهی سالها پیش خواستار آن شده بود.
این قانون برای سینمای ایران هم مهم است؛ جایی که کمیته انتخاب اغلب محل اختلاف بوده (مثل جنجال «قهرمان» اصغر فرهادی یا گلایه حامد بهداد). حالا فیلمهای مستقل ایرانی برنده جشنوارههای معتبر، بدون نیاز به تایید رسمی میتوانند مستقیماً رقابت کنند.
