آن سونگکی، یکی از برجستهترین و محترمترین بازیگران سینمای کره جنوبی با بیش از شش دهه فعالیت هنری و حضور در ۱۳۰ فیلم، در سن ۷۴ سالگی درگذشت. این هنرمند پیشکسوت که با نقشآفرینیهای ماندگار در فیلمهای حماسی «شیلمیوو» و کمدی-موسیقایی «ستاره رادیو» به شهرت جهانی رسید، پس از مبارزه با سرطان خون در بیمارستان دانشگاه سونچونهیانگ سئول چشم از جهان فروبست.
آغاز از کودکی تا بازگشت خیرهکننده
سونگکی از پنج سالگی وارد سینما شد و با فیلم «قطار غروب» (۱۹۵۷) اولین نقش خود را ایفا کرد. او تا نوجوانی در حدود ۷۰ فیلم کودکانه بازی کرد، اما برای مدتی از این حرفه فاصله گرفت. پس از فارغالتحصیلی با نمرات ممتاز در رشته ویتنامی از دانشگاه مطالعات خارجی هانکوک، در سال ۱۹۷۷ به سینما بازگشت. نقطه عطف حرفهاش، فیلم «روزهای خوب و بادی» (۱۹۸۰) به کارگردانی لی جانگهو بود که جایزه بهترین بازیگر جدید را در جشنواره گرند بل از آن او کرد.
میراثی از اقتدار و ثبات حرفهای
در طول چهار دهه فعالیت، سونگکی به ستون فقرات سینمای مدرن کره تبدیل شد و با بازیهای محتاطانه، مقتدر و عمیقاً احساسی شناخته میشد. از جمله آثار برجستهاش میتوان به «مندارا»، «شکار نهنگ»، «نشان سفید»، «دو پلیس»، حماسه نظامی «شیلمیوو» (۲۰۰۳، رکورد فروش ۱۰ میلیون بلیت) و «ستاره رادیو» (۲۰۰۶، نقش مدیر وفادار خواننده پیر) اشاره کرد. او با کسب پنج جایزه گرند بل بهترین بازیگر مرد – رکوردی بیسابقه – به نماد ثبات و بیلکه بودن در صنعتی پرآشوب تبدیل شد.
در مصاحبهای در سال ۲۰۲۳، سونگکی گفته بود: «انتظارات مردم مرا وادار میکند زندگی و کاری شایسته احترامشان داشته باشم.» او از بازی در صحنههای رمانتیک غیرضروری اجتناب میکرد و تأکید داشت که بازیگری باید ریشه در ضرورت روایی داشته باشد.
نقشآفرینی اجتماعی فراتر از پرده نقرهای
سونگکی فراتر از بازیگری، به عنوان رئیس انجمن بازیگران فیلم کره نقش فعالی در حمایت از حقوق هنرمندان در دوران تحولات صنعت ایفا کرد. اعتبار عمومی و تصویری پاک او، اعتمادی نادر در سینمای کره ایجاد کرد و او را به الگویی برای نسلهای بعدی تبدیل نمود.
