محمدصادق اسماعیلی، مستندساز، از تولید اثر جدید خود با محوریت حادثه تلخ میناب خبر داد؛ مستندی که با تمرکز بر رنج، انتظار و مواجهه با فقدان در میان خانوادههای آسیبدیده، تلاش دارد تصویری انسانی و ماندگار از این فاجعه ارائه دهد.
او با اشاره به آغاز این پروژه گفت: پس از وقوع این حادثه، با هدف شناخت ابعاد مختلف آن راهی میناب شدیم تا ببینیم چه روایتی میتوان از این اتفاق ساخت. با این حال، از همان ابتدا با شرایط دشواری مواجه شدیم؛ خانوادهها در وضعیت روحی مناسبی نبودند و برقراری ارتباطی عمیق با آنها، آنگونه که برای ساخت یک مستند جدی لازم است، آسان نبود.
کارگردان مستند «آگیرا» افزود: هدف ما فراتر از یک گزارش خبری بود و تلاش کردیم به لایههای عمیقتر این فاجعه نزدیک شویم. در مسیر پژوهش، به دو خانواده از شهدای حادثه رسیدیم که پیکر فرزندانشان مفقود شده بود و همین موضوع به محور اصلی روایت تبدیل شد.
به گفته اسماعیلی، داستان این مستند حول سرنوشت «ماکان نصیری» که همچنان مفقود است و «محمدطاها جعفری» که پس از ۳۳ روز و از طریق آزمایش DNA شناسایی شد، شکل گرفته است؛ روایتی از امید، انتظار و تلاش برای پذیرش مرگ.
او درباره دشواریهای تولید این اثر توضیح داد: این پروژه یکی از سختترین تجربههای حرفهای من بود. حدود سه هفته در میناب حضور داشتیم و در این مدت تلاش کردیم به جهان درونی خانوادهها نزدیک شویم؛ کاری که در آن شرایط بحرانی، بسیار دشوار بود.
این مستندساز با تأکید بر مضمون اصلی فیلم گفت: مسئله «پذیرش مرگ» یکی از محورهای کلیدی این مستند است، بهویژه برای خانوادههایی که هنوز با واقعیت فقدان کنار نیامدهاند.
اسماعیلی درباره روند شکلگیری اثر نیز بیان کرد: این مستند بر پایه پژوهش و یک استراتژی بصری مشخص شکل گرفته و فیلمنامه آن پس از تحقیقات اولیه نوشته شده، هرچند در فرآیند تولید همواره در حال بازنویسی و تکمیل بوده است.
او در ادامه به برخی از تأثیرگذارترین لحظات این پروژه اشاره کرد و گفت: امید بیپایان خانواده ماکان، بهویژه پدر و مادرش که شبها در جستوجوی نشانهای از فرزندشان بودند، یکی از تکاندهندهترین تجربهها برای ما بود.
این کارگردان همچنین از تصویری فراموشنشدنی یاد کرد: مادر محمدطاها، در شوکی عمیق فرو رفته بود؛ ساعتها به نقطهای خیره میماند و واکنشی به اطراف نداشت. این تصویر، از ذهنم پاک نخواهد شد.
اسماعیلی مهمترین چالش این پروژه را جلب اعتماد خانوادهها و فاصله گرفتن از نگاه صرفاً خبری دانست و گفت: ما به دنبال خلق روایتی ماندگار بودیم و همین موضوع کار را، چه در تعامل با خانوادهها و چه در سطح مسئولان، دشوارتر میکرد.
او در پایان درباره وضعیت فعلی این مستند گفت: فیلمبرداری به پایان رسیده، اما هنوز وارد مرحله پستولید نشدهایم. امیدوارم شرایط لازم فراهم شود تا این اثر به سرانجام برسد و بتواند روایتی ماندگار از رنج، امید و مواجهه با فقدان در فاجعه میناب ارائه دهد.
