فیلم کمدی «زودپز» بسیار فراتر از انتظار ظاهر شده و از جهات مختلف، یک اثر قابل توجه و متفاوت است که در کارنامه بازیگران برجستهاش جایگاهی ارزشمند دارد. این فیلم از نظر کارگردانی، نوید فصل تازهای را در سینمای رامبد جوان نوید میدهد. همچنین شاخههای اجرایی فیلم از جمله فیلمبرداری، تدوین و جلوههای ویژه، استانداردهای بالایی را در سینمای کمدی ایران به نمایش گذاشتهاند و توانستهاند نظر مخاطبان را جلب کنند.
«زودپز» تازهترین ساخته سینمایی رامبد جوان پس از دو فیلم «نگار» و «قانون مورفی» است که هر دو به نوعی امضای خاص این فیلمساز مطرح را داشتند. این فیلم با ساختاری پیچیدهتر، دکوپاژ دقیقتر و دشواریهای فراوانتر نسبت به سه فیلم متعارف قبلی جوان یعنی «اسپاگتی در ۸ دقیقه»، «پسر آدم، دختر حوا» و «ورود آقایان ممنوع»، پا به عرصه گذاشته است. این سالها که حدود ۲۰ سال از ورود رامبد جوان به دنیای فیلمسازی میگذرد، فیلم «زودپز» را میتوان نقطه اوجی در این مسیر و رزومه درخشان او دانست.
از نظر ساختاری، «زودپز» یک کمدی موقعیت است که در فضایی فانتزی و مینیمال روابط انسانی را بررسی میکند. روابطی که بر خلاف عرف و قواعد سنتی ارتباطات انسانی، شکل و شباهت متفاوتی به خود گرفتهاند. این فرم خاص روایت، روند فیلم را پر از پیچشهای داستانی میسازد که مخاطب را همیشه در حالت کنجکاوی و انتظار نگه میدارد. فیلم با وجود ماهیت کمدی خود، هنگامی که شخصیتها احساس راحتی پیدا میکنند، به شکلی حرفهای و غیرمنتظره مسیر داستان را تغییر میدهد و این توانایی مهندسی روایت را نشان میدهد.
این قابلیت در مهندسی روایت سبب شده که فیلم بتواند با خلق خردهداستانهای متعدد پیرامون نقطه کانونی داستان، ریتمی منسجم و پرشتاب را حفظ کند و در هر فصل، توجه و اشتیاق بیننده را زنده نگه دارد. چابکی در جابهجایی سکانسها و بهرهگیری از فضاهای مختلف تصویری، ویژگی دیگری است که ضمن حفظ چگالی داستان، به تصویرگری موقعیتهای تازه کمک کرده است.
یکی از نکات بارز فیلم «زودپز» که آن را از بسیاری کمدیهای رایج جدا میکند، پاک بودن محتوا و اخلاقمداری در ارائه داستان است. این فیلم بدون هیچ گونه ارجاع اروتیکی یا استفاده از نمادهای فراگیر سینمایی برای جذب مخاطب، توانسته المانهای متداول کمدی پرمخاطب را با حفظ خط قرمزهای اخلاقی به کار گیرد و الگویی قابل احترام در سینمای طنز امروز ایران باشد.
در «زودپز» جلوههای ویژه هنرمندانه و دقیق، به خصوص در سکانسهای کلیدی همچون انفجار بزودپز، اصابت موشک و ازدحامهای مردمی نقش مهمی در تقویت روایت ایفا میکنند. این جلوهها با هماهنگی بسیار خوبی با فیلمبرداری انجام شدهاند تا احساسات و تنشهای فیلم را به بهترین شکل منتقل کنند.
بازی محسن تنابنده در نقشی کاملاً متفاوت، توانسته یک اثر تازه و مثبت ارائه دهد که از تکرار شخصیتهای گذشتهاش فراتر رفته و نوید محمدزاده نیز در اولین تجربه کمدیاش، جذابیت ویژهای به فیلم داده است. حضور نوید محمدزاده در کمدی، بهعنوان چالشی متفاوت نسبت به تجربیات قبلیاش، توجه ویژه منتقدان و بینندگان را جلب کرده است.
در نهایت باید گفت رامبد جوان، که تاکنون فیلمهای پرفروشی در کارنامه دارد، این بار نیز با اثری مدرن، خلاق و شستهورفته، توانسته سطح توقعات را بالا ببرد و نشان دهد که هنوز در این ژانر حرفهای نو دارد.
