نمایش «انگشت دیکتاتور» به تهیهکنندگی و کارگردانی پیام کاویان، این روزها روی صحنه تماشاخانه مایان مشهد میرود. این اثر که اقتباسی از یک نمایشنامه فرانسوی با بازنویسی عاطفه فاضلی است، با حفظ ساختار اصلی و نزدیکسازی به فرهنگ ایرانی، داستانی کمدی-اجتماعی را روایت میکند که در بستر یک مهمانی خانوادگی شکل میگیرد.
داستان نمایش در مهمانیای رخ میدهد که اعضای خانواده برای انتخاب نام نوزاد تازهمتولدشده دور هم جمع شدهاند؛ اما همین بهانه ساده، فرصتی برای آشکار شدن کینهها، دلخوریها و اختلافات پنهان سالهای گذشته میشود. کاویان معتقد است این موقعیت، بازتابی از واقعیت بسیاری از خانوادههای ایرانی است که در ظاهر روابط صمیمانهای دارند، اما با کوچکترین جرقهای، اختلافهای حلنشده سر باز میکنند.
نام نمایش از عنوان اصلی «اسم» به «انگشت دیکتاتور» تغییر یافته است؛ عنوانی که به گفته کارگردان، ارتباط مستقیمی با روند روایت اثر دارد.
کاویان که فعالیت حرفهای خود در تئاتر را از سال ۱۳۷۵ آغاز کرده و بیش از ۱۵ اثر نمایشی را کارگردانی کرده است، تأکید دارد که همواره کوشیده آثاری تولید کند که برای مخاطب عام جذاب و قابللمس باشند و صرفاً به بیان مفاهیم شعاری یا فلسفی محدود نشوند. از جمله آثار پیشین او میتوان به «لیموی تلخ»، «بیبهانه یاد من باش»، «سه شب با مادوکس»، «دختر یانکی» و «خشم و هیاهو» اشاره کرد.
کارگردان «انگشت دیکتاتور» پیام اصلی این اثر را نمایش اختلافهای پنهان در خانوادهها و یادآوری این نکته میداند که با وجود همه دلخوریها و سوءتفاهمها، اعضای خانواده همچنان در کنار یکدیگر به زندگی ادامه میدهند و مدیریت آرامتر مسائل، همزیستی را آسانتر میکند.
نظر شما چیست؟
آیا تاکنون در مشهد یا دیگر شهرها نمایشی از پیام کاویان را دیدهاید؟ به نظر شما آیا بازنویسی یک اثر خارجی برای فرهنگ ایرانی، میتواند به ارتباط بهتر مخاطب با آن کمک کند؟ دیدگاه خود را در بخش نظرات با ما در میان بگذارید.
