با وجود وعدههای مکرر مسئولان، رؤیای بازگشت خوانندگان مشهور لسآنجلسی به ایران همچنان در هالهای از ابهام مانده است. هنرمندانی چون معین، مارتیک، شهرام شبپره، سیاوش شمس و اندی بارها از عشق به وطن و آرزوی اجرای دوباره برای مردم ایران گفتهاند، اما ساختار پیچیده و محدودکنندهی مجوزهای هنری، سد راه تحقق این خواسته انسانی شده است.در سالهای اخیر، دولتهای مختلف از بازگشت این چهرهها استقبال کلامی کردهاند، اما تجربههای تلخ حبیب محبیان و سامان نشان داده که تفاوت میان «خوشآمد سیاسی» و «مجوز عملی» بسیار زیاد است. از سوی دیگر، سانسور، لغو کنسرتها و فشار بر هنرمندان داخلی، فضای فرهنگی را بیش از پیش سرد و بسته کرده است.کارشناسان معتقدند اگر سیاستگذاران به فعالیت آزاد و قانونمند این هنرمندان تن دهند، موسیقی ایران میتواند جانی دوباره بگیرد؛ اما تا امروز «برچسب لسآنجلسی» همچون دیواری بلند، میان نوستالژی میلیونها ایرانی و صدای نسلهای گذشته ایستاده است.به نظر میرسد با وجود تغییرات سیاسی و اجتماعی، هنوز «بازگشت به وطن» برای این هنرمندان، بیشتر شبیه آرزویی شاعرانه است تا تصمیمی عملی.
