کوروش زارعی در بدرقه رهبر شهید: «انگار قلب ایران را از سینهاش بیرون کشیدند» — از ویلچر تا وداعی پرشور
آغاز بازپخش سریال «مختارنامه» این روزها نام و تصویر کوروش زارعی را دوباره در قاب تلویزیون زنده کرده است؛ بازیگری که سالها حضور مؤثر در سینما، تلویزیون و تئاتر داشته است. اما زندگی روزمره زارعی اکنون فراتر از نمایش روی صفحه است: عارضه مغزی او را به ویلچر کشانده، با این حال ارادهاش برای حضور در مراسم تشییع رهبر شهید انقلاب او را از خانه و شهرش تا مقابل تودههای مردم رساند.
زارعی که سالها ساکن قم است، در مراسم تشییع حاضر شد و درباره این وداع احساسی گفت این حرکت بیش از یک بدرقه رسمی بود و بیشتر شبیه فقدان بخشی از جان مردم ایران. او با صدایی بغضآلود توضیح داد: «احساس میکردم قرار نیست فقط پیکر یک انسان را تشییع کنیم؛ انگار قلب ایران را از سینهاش بیرون کشیده بودند. مردی را بدرقه میکردیم که جان و روح مردم این سرزمین بود.»
این بازیگر پیشکسوت فقدان رهبر شهید را فراتر از یک فقدان سیاسی توصیف کرد و افزود که او شخصیتی بود که نسلها را برای ایستادگی و مقاومت تربیت کرد. از نگاه زارعی، مهمترین میراث رهبر شهید نه فقط تصمیمات سیاسی، بلکه انسانهایی هستند که در سختترین روزها پای کشورشان ایستادند و از آرمانها دست نکشیدند.
در بخش دیگری از سخنانش زارعی با حسرت از آرزویی سخن گفت که محقق نشد: آرزوی اینکه پیش از رهبر شهید، جان خود را فدای او کند. او گفت دوست داشت آن مرد بزرگ تا روزی که پرچم انقلاب به صاحب اصلیاش سپرده شود، در میان مردم بماند، اما تقدیر گونهای دیگر نوشت.
کوروش زارعی همچنین رهبر شهید را تنها یک فرمانده یا سیاستمدار ندانست و او را به چشم پدری برای مردم ایران توصیف کرد؛ پدری که جای خالیاش هرگز پر نخواهد شد و به گفته او، تاریخ معاصر به سختی نمونهای مانند او را خواهد دید. زارعی با چشمانی اشکآلود جمعبندی کرد: «ما فقط یک نفر را تشییع نکردیم؛ انگار قلب ایران را از سینهاش بیرون کشیدند.»
این حضور و بیان دردآلود زارعی بازتابهای گستردهای در شبکههای اجتماعی و رسانهها داشته و بار دیگر یادآور پیوند عاطفی میان هنرمندان پیشکسوت و مخاطبانشان شده است. انتشار مجدد آثار او در تلویزیون نیز فرصتی برای نسلهای نو فراهم کرده تا با نقشآفرینیهای ماندگار او آشنا شوند و همزمان، توجه بیشتری به وضعیت سلامتی و حمایت اجتماعی از هنرمندان پیشکسوت جلب شود.
