در روزهایی که التهاب گرانی و فشار معیشتی، حال و هوای جامعه را سنگین کرده است، گروهی از چهرههای فرهنگی و هنری بار دیگر به روال همیشگی، واکنشهایی پر سر و صدا نشان دادهاند؛ واکنشهایی که بیشتر از همدلی با مردم، رنگ و بوی ژست و نمایش دارد. هر بار که جامعه با بحران یا چالشی روبهرو شده، برخی از سلبریتیها با لغو کنسرت، حذف فیلم از جشنواره یا پیامهای احساسی در فضای مجازی، تلاش کردهاند خود را «همدرد مردم» نشان دهند؛ اما در عمل، کمتر نشانی از درک حقیقی درد مردم در رفتارشان دیده میشود.
این روزها نیز در پی گلایههای عمومی از وضعیت اقتصادی، عدهای از هنرمندان کنارهگیری و انصراف را برگزیدند؛ بیآنکه روشن باشد این تصمیمها تا چه اندازه از سر دغدغه است یا برای حفظ چهره و محبوبیت. با این حال، در میان این هیاهو، رفتار متفاوت سجاد افشاریان نگاهی تازه به مفهوم «مسئولیت اجتماعی هنرمند» انداخته است.
افشاریان به جای لغو نمایش خود، تصمیم گرفت اجرای روز جمعه را به طور کامل رایگان برگزار کند؛ اقدامی که بسیاری از مردم آن را نشانهای صادقانه از همراهی و احترام به مخاطب دانستند. او حتی اعلام کرد اگر ظرفیت سالن تکمیل شود، سانس دیگری نیز برای تماشاگران اضافه خواهد کرد تا هیچکس از دیدن نمایش محروم نماند. این حرکت در زمانی که اغلب چهرههای مشهور خود را از مردم جدا کردهاند، پژواکی مثبت و امیدبخش در فضای فرهنگی کشور ایجاد کرده است.
در دورانی که «سلبریتیسم» گاه به ویترینی از رفتارهای نمایشی بدل شده، چنین کنشی یادآور معنای واقعی هنر مردمی است؛ هنری که در غم و شادی، میان مردم میماند و نه در سایهنشینی شبکههای مجازی که در صحنه واقعی زندگی جریان دارد.
سجاد افشاریان با این تصمیم نشان داد میتوان بدون شعار، با عمل سادهای چون اجرای رایگان تئاتر، حال مردم را اندکی بهتر کرد و فرهنگ «در کنار مردم بودن» را از شعار به واقعیت رساند.
کاش دیگر چهرههای هنری نیز از او بیاموزند که مردمی بودن به انصراف و هجرت نیست؛ به ماندن است، وقتی همه میروند.
