«آگنیتاژ» داستان یک مدینه فاضله خیالی است که درباره رویاهای دستنیافتنی، مهاجرت و بهایی که انسان برای آرزوها میپردازد سخن میگوید. مریم مهریان کارگردان این نمایش که بهزودی در تالار محراب به صحنه میرود، در گفتوگو یی از ایده و محورهای روایی این اثر پرده برمیدارد.
داستان مدینهفاضله «آگنیتاژ»
داستان نمایش درباره شهری به نام «آگنیتاژ» است که در آن جهان تنها در ذهن و آرزوی انسانها وجود دارد؛ مکانی که وجود خارجی ندارد، اما آدمها برای تحقق آرمانی بهتر، در امید ورود به آن زندگی میکنند. شخصیتهای نمایش باید سه سال در کمپ مرزی بههمان نام زندگی کنند، در این مدت قوانین و مهارتهای خاصی را بیاموزند و در آزمونی برای ورود به «آگنیتاژ» شرکت کنند تا پذیرفته شوند.
رابطه داوود و دریا
در این تراژدی خانوادگی، داوود بهعنوان شخصیت اصلی، برادر ناتنی دریا است. او برای ورود به آگنیتاژ خانه ناپدریاش را به گرو میگذارد و مسیر موسیقی را انتخاب میکند، در حالی که خودش هیچگونه توانایی موسیقایی ندارد و در واقع از ظرفیتهای خواهرش بهره میبرد. دریا از کودکی با عقدههایی در برابر برادرش زندگی کرده، نهتنها بهدلیل فضای مردسالارانه خانواده، بلکه بهخاطر توجه بیشتر والدین به پسرها. در پیچشهای این رابطه، دریا تلاش میکند تا سند خانه را از گرو خارج کند تا پدر و مادرش آواره نشوند.
مهاجرت، رویاهای شکسته و بهای آرمانها
در زیرلایه داستان، مسئله مهاجرت و اندیشه انتقال به یک جهان «بهتر» مرکز قرار میگیرد. مهریان تأکید میکند که این نمایش تنها روایت یک داستان نیست، بلکه بازتابی از وضعیت امروز انسانهاست که در اثر فشارهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی به دنبال فضاهایی خیالی میگردند. در این بین، مسئله بهایی که آدمها برای رسیدن به آرمانهای غیرقابلدسترس میپردازند، بهویژه در رابطه داوود و دریا، پررنگ میشود.
چالشهای کارگردانی و بحران جنگ
مهریان درباره این که «آگنیتاژ» اولین کار حرفهایاش در مقام کارگردان است، اشاره میکند و توضیح میدهد حدود یک سال درگیر متن بوده و با تحقیق درباره مسئله مهاجرت و چالشهای آن، سعی کرده است تا نمایش به شکلی اجراپذیر پیش برود. او تأکید میکند که برایش مهم بوده اثر، تنها روایت یک داستان نباشد، بلکه آینهای از زمان حال انسانها باشد. با وقوع جنگ تحمیلی، گروه نیز مانند بسیاری از گروههای تئاتر، با وقفه و تغییر برنامهها مواجه شده و نیاز به تمرینهای مجدد و هماهنگی با سالن پیدا کرده است.
تالار محراب و تجربه بازگشت به ریشه
برای مهریان، تالار محراب یک فضای نوستالژیک است؛ اولین تجربه بازیگری و آغاز فعالیت تئاتریاش در همین سالن اتفاق افتاده و به همین دلیل هم تصمیم گرفته اولین کار کارگردانیاش را در همین مکان اجرا کند. او با وجود اینکه در سالهای اخیر بهدلیل مسائلی مانند مشکل پارکینگ کمتر مورد توجه مخاطبان قرار گرفته، بر مزیتهای فضای سالن و امکانات آن برای گروههای دانشجویی تأکید میکند و معتقد است با حل برخی مشکلات، این تالار میتواند دوباره به یکی از پایگاههای مهم تئاتر تبدیل شود.
واکنش مخاطب و تلفیق تراژدی و طنز
مهریان در پایان از واکنش مخاطبان در تمرینها و اجراهای آزمایشی یاد میکند و توضیح میدهد نمایش از نوع تراژدی است، اما درونمایههای طنز هم دارد. او میگوید در تمرینها مشاهده کرده که جاهایی بازیگران و مخاطبان با هم میخندند و جاهایی اشک میریزند و این همراهی، برایش نشانه مهمترین ارتباط میان نمایش و تماشاگر است.
نمایش «آگنیتاژ» به نویسندگی رسول حقجو و کارگردانی مریم مهریان از اواسط اردیبهشت ماه در تالار محراب به صحنه میرود و گروه بازیگران آن را حسین اسدی، مریم مهریان، اشکان صیادمحلی، مجید یارندیپور و مصطفی آشتیانی تشکیل میدهند.
