کیت وینسلت، ستاره افسانهای «تایتانیک» که در ۲۲ سالگی با این فیلم به اوج شهرت جهانی رسید، در مصاحبهای تازه از پشتپرده وحشتناک موفقیتش پرده برداشت. او اعتراف کرد که پس از طوفان شهرت، تلفنهایش شنود میشد، توسط غریبهها تعقیب میشد و حتی سطل زبالهاش را برای ردیابی رژیم غذاییاش میگشتند.
روزهای تلخ پس از تایتانیک؛ حریم خصوصی در محاصره رسانهها
وینسلت پیش از «تایتانیک» در فیلمهایی چون «حس عقل» بازی کرده بود، اما جیمز کامرون او را به نماد زیبایی و شکنندگی تبدیل کرد. ناگهان رسانهها هجوم آوردند: تیترهای زرد درباره اضافه وزن، چاقی و لاغریاش، فلاشهای بیوقفه و شنود مکالمات خصوصی. او میگوید: «نمیتوانستم شبها راحت بخوانم، چون احساس میکردم زیر نظرم هستم.» این اعترافات، موازی با تجربه مهران مدیری پس از «ساعت خوش» است؛ جایی که شهرت، زندگی را زیر و رو کرد.
فشارهای جسمانی و روانی؛ از سطل زباله تا ژست اجباری
رسانههای بریتانیایی و آمریکایی، وزن وینسلت را به مسخره گرفتند و او را تحت فشار رژیمهای افراطی قرار دادند. تعقیبکنندهها سطل زبالهاش را میگشتند تا رژیمش را فاش کنند! جدایی از سم مندس، کارگردان «درباره شوهرم»، هم سوژه جنجال شد؛ جایی که خبرنگاران در پی جزئیات خصوصی بودند. وینسلت برای بقا در هالیوود، مجبور به لبخند زدن و سر پایین انداختن بود، اما حالا در ۵۰ سالگی صراحتاً میگوید: «این چرخه سلبریتیبودن، جان میگیرد.»
مقایسه با تام کروز؛ حسرت یا ترحم؟
اعترافات وینسلت، مقالهای درباره تام کروز را تداعی میکند: اسطورهای که برای حفظ شهرت، زندگی خصوصیاش را قربانی کرد. سلبریتیها امروز در اینستاگرام جزئیات تکاندهنده میفروشند تا در صدر بمانند، اما وینسلت هشدار میدهد: پشت هر ویترین درخشان، انزوا و فروپاشی است. طلاقها بهتر از خودکشیهاست؛ بهایی که هالیوود طلب میکند.
