سیروس کهورینژاد، پیشکسوت تئاتر جنوب ایران، «چهل گیس» را با الهام از فولکلور محلی در تهران روی صحنه برد
تهران – رسانه (صدای جشنواره) – سیروس کهورینژاد، هنرمند تئاتر جنوب ایران با همکاریهای برجسته با آتیلا پسیانی و محمد چرمشیر، این روزها نمایش تازهاش «چهل گیس» را در تالار چهارسو مجموعه تئاتر شهر تهران اجرا میکند؛ نمایشی که پیشتر در تماشاخانه مهر حوزه هنری روی صحنه رفته بود.
این اثر نوشته چرمشیر، روایتی فولکلورمحور از دختری به نام چهل گیس (چهل گیسو) است که روستایش او را برای نجات از دیو قربانی میکند، اما داستان با پیچشهای غیرمنتظره پیش میرود. اجرا هر شب ساعت ۱۸ به مدت ۸۰ دقیقه با بازیگرانی چون کهورینژاد، مهلقا مینوش، حمید رمضانی، زهره محمودی، هیوا پورشفیقی، محدثه امیریان و ۱۴ بازیگر دیگر مانند مریم بابائی و مرضیه دهقانپور.
کارنامه چهلساله کهورینژاد ترکیبی از بازیگری، نویسندگی و کارگردانی است. فعالیت حرفهایاش از اواخر دهه ۶۰ با «بابور» به کارگردانی حسین احمدینژاد در تالار شماره ۲ تئاتر شهر آغاز شد؛ سالنی که اکنون تالار مشاهیر نام دارد. در دهه ۷۰ در دانشگاه تئاتر درس خواند و آثاری چون «بادبادکها»، «داغ پوست» و بازنویسی «ماه و پلنگ» بیژن مفید را نوشت.
همکاریهای کلیدی: با پسیانی در «جهاز جادو» و اقتباسهای چرمشیر مانند «مرغهایی که از تخممرغ پخته به دست میآیند»، «زمان سکوت برای زندگان»، «روزگار نازنین طلعت مهربان»، «شرفنامه یحیی تیرهبخت»، «سفر دور و دراز سلطان»، «شاباشخوان»، «دیو بندان»، «بوی خون معطر» و «باد اسب است» از گروه «بازی». با امیر دژاکام در «شهرزاد»، «عروسی چاه» و نگارش «رویاهای خلیج فارس». دیگر صحنهها: «التکرا» و «رعنا» سپیده نظریپور، «از خاک تا افلاک» و «اذان صبح» محمود فرهنگ، «وهم سرخ» احمدینژاد.
در مدیوم تصویری: فیلمهایی چون «آن سوی غروب» غلامرضا طباطبایی، «روز واقعه» شهرام اسدی، «دختری به نام تندر» رضا آشتیانیپور، «روزی که زن شدم» مرضیه مشکینی، «تهران ۱۵۰۰» و «زخمی» بهرام عظیمپور، و سهگانه «اخراجیها» مسعود دهنمکی. سریالهایی مانند «در شهر» اصغر فرهادی، «مختارنامه» داود میرباقری، «یوسف پیامبر» فرجالله سلحشور، «ولایت عشق» مهدی فخیمزاده و آثار اصغر هاشمی، فریبرز صالح و دیگران.
کهورینژاد، حامی آیینهای بومی جنوب، در «چهل گیس» – نخستین همکاریاش با چرمشیر پس از ۲۵ سال – دوباره از این رویکرد بهره برده است. مخاطبان دهههای گذشته او را از گروه «بازی» و آثار دژاکام به یاد میآورند و جایگاهش را به عنوان هنرمندی چندوجهی تثبیت کردهاند.
