نودوهشتمین دوره جوایز اسکار با پیروزیهای مهم سینمایی به پایان رسید، اما مثل همیشه این فرش قرمز بود که بحثها را زنده نگه داشت. در حالی که فیلم One Battle After Another به کارگردانی پل توماس اندرسن جوایز اصلی، از جمله بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را درو کرد، رقابت واقعی دیگری بیرون از سالن جریان داشت: رقابت استایلها.
در بخش بازیگری، مایکل بی. جردن برای ایفای نقش دوقلوها در Sinners اسکار بهترین بازیگر مرد را گرفت و جسی باکلی با Hamnet بهترین بازیگر زن شد. اما همزمان، هرکدام از این چهرهها روی فرش قرمز هم روایت خاص خودشان را داشتند.
رناته راینزوه با پیراهن قرمز آتشین لویی ویتون و برشی جسورانه، یکی از چشمگیرترین ظاهرهای شب را رقم زد. مایکل بی. جردن هم با کتوشلوار مشکی کلاسیک و بینقص، همانقدر که روی صحنه درخشید، روی فرش قرمز هم تاثیرگذار بود.
جسی باکلی با طراحی رنگبلوک شنل، ترکیبی از قرمز و صورتی را به شکلی ظریف و متفاوت ارائه داد، در حالی که آن هاتاوی با لباسی مشکی و گلدوزیشده، ثابت کرد حتی بدون نامزدی هم میتوان ستاره فرش قرمز بود.
میا گات با فاصله گرفتن از استایل گوتیک همیشگیاش، در لباسی لطیف و رویایی از دیور ظاهر شد و پدرو پاسکال با تغییر چهره و انتخابی مینیمال از شنل، یکی از شیکترین مردان شب لقب گرفت.
در میان استایلهای درخشان، زویی سالدانا با لباسی ساده اما بسیار ظریف از سن لوران، و تیانا تیلور با طراحی پرزرقوبرق و نمایشی از شنل، دو نقطه مقابل جذاب را شکل دادند؛ یکی در نهایت سادگی و دیگری در اوج اغراق.
چهرههای تازهوارد هم کم نگذاشتند؛ چیس اینفینیتی با لباسی یاسی و پرکار از لویی ویتون نگاهها را ربود و نشان داد به این زودیها از مرکز توجه دور نخواهد شد.
در بخش مردانه، تیموتی شالامی با کتوشلوار سفید جسورانه ژیوانشی، واکنشهای متفاوتی برانگیخت اما بار دیگر ریسکپذیریاش را به رخ کشید. در مقابل، واگنر مورا و دمسون ایدریس با انتخابهای کلاسیک و دقیق، ثابت کردند سادگی هنوز هم جواب میدهد.
و در نهایت، ال فانینگ با پیراهنی افسانهای از ژیوانشی و جواهرات کارتیه، یکی از بهیادماندنیترین لحظات شب را ساخت؛ حضوری که بیشتر به یک صحنه خیالانگیز شباهت داشت تا یک مراسم رسمی.
اسکار تمام شد، اما رقابت واقعی—رقابت برای ماندگار شدن در ذهنها—روی فرش قرمز رقم خورد.
