هوش مصنوعی درک وزن و قافیه شعر فارسی را متحول کرد

حسین معافی، پژوهشگر هوش مصنوعی و مدرس دانشگاه فرهنگیان استان مرکزی، در دومین نشست «اهل قلم اراک» با تأکید بر نقش مکمل این فناوری در فرآیند نویسندگی، گفت: هوش مصنوعی رشد چشمگیری در درک وزن و قافیه شعر فارسی دارد و به عنوان دستیاری توانمند در کنار نویسندگان و شاعران آینده قرار خواهد گرفت.

معافی عصر جمعه در جمع جمعی از شاعران و نویسندگان اراکی افزود: این ابزارها را نباید دشمن یا ناجی انسان دانست؛ بلکه فناوری‌های قدرتمندی هستند که در اختیار اهل قلم قرار گرفته‌اند و استفاده صحیح از آن‌ها، مرز میان نویسندگان موفق و ناموفق در عصر دیجیتال را تعیین خواهد کرد.

تلفیق تخصص انسانی با دانش ماشینی؛ رمز موفقیت نویسندگان آینده

این استاد دانشگاه با اشاره به تجربه پزشکان در تلفیق داده‌های هوش مصنوعی با تجربه بالینی، از نویسندگان خواست که تخصص فردی خود را با دانش ماشینی ترکیب کنند. او تصریح کرد: «نویسندگان آینده کسانی هستند که بهره‌گیری هوشمندانه از فناوری را می‌آموزند و اجازه نمی‌دهند هوش مصنوعی جای قضاوت زیبایی‌شناختی آنان را بگیرد. صمیمیت و احساسات واقعی انسانی باید در عصر ماشین زنده نگه داشته شود.»

مزایای هوش مصنوعی برای اهل قلم؛ از ایده‌پردازی تا ویراستاری

معافی در ادامه به مهم‌ترین مزایای فناوری‌های زبانی برای نویسندگان اشاره کرد و گفت: طراحی شخصیت، ایده‌پردازی، تایپ، ویراستاری، اعراب‌گذاری، جمع‌آوری اطلاعات، تولید تصویر، ترجمه و بازنویسی از جمله خدماتی هستند که چت‌بات‌های هوش مصنوعی می‌توانند در اختیار اهل قلم قرار دهند. این ابزارها همچنین قادرند لحن، سطح و طول متن را متناسب با نیاز کاربر تغییر دهند و در تولید محتوای آموزشی، اداری و رسانه‌ای به‌طور چشمگیری کارآمد باشند.

تهدیدهای جدی؛ از کاهش خلاقیت تا توهمات ماشینی

با وجود محاسن فراوان، این پژوهشگر هوش مصنوعی نسبت به تهدیدهای این فناوری نیز هشدار داد و کاهش خلاقیت، افت اصالت اثر، انتشار اطلاعات نادرست، تضعیف مهارت‌های نوشتاری و ابهام در مسئولیت را از مهم‌ترین آسیب‌های ناشی از استفاده نادرست از هوش مصنوعی برشمرد. او تأکید کرد: «خروجی‌های هوش مصنوعی باید حتماً توسط انسان بررسی و ویرایش شود، زیرا این سامانه‌ها داده‌محور هستند و ممکن است در برخی موارد دچار خطا یا توهم شوند.»

نویسندگی واقعی، همچنان در گرو تخیل و تجربه انسانی

معافی در پایان با تأکید بر این نکته اساسی که «هوش مصنوعی احساس، تجربه زیسته و درک انسانی ندارد»، خاطرنشان کرد: نویسندگی واقعی همچنان به تخیل، عاطفه و تجربه انسان وابسته است و هیچ الگوریتمی نمی‌تواند جایگزین نگاه منحصربه‌فرد یک نویسنده به جهان شود. به گفته او، آینده از آنِ نویسندگانی است که بتوانند میان بهره‌گیری از توانمندی‌های ماشین و حفظ اصالت انسانی خود، تعادلی هوشمندانه برقرار کنند.