حضور شکیرا در بین دو نیمه فینال جام جهانی 2026 فقط یک اجرای موسیقایی نبود؛ کنار او گروهی از کودکان اوگاندایی با نام «گتوکیدز» روی چمن استادیوم ظاهر شدند و اجرایی پرانرژی و هماهنگ ارائه دادند که برای میلیونها بیننده تازه بود، اما برای کاربران شبکههای اجتماعی، ادامه یک داستان قدیمی و الهامبخش به شمار میرفت.
این کودکان از دل محله کاتوه در کامپالای اوگاندا آمدهاند؛ منطقهای که سالها با فقر، محرومیت و دشواریهای اجتماعی شناخته میشود. گتوکیدز در اصل بخشی از یک پروژه اجتماعی است که از سال 2007 و به ابتکار داودا کاووما، معلم سابق اوگاندایی، برای حمایت از کودکان خیابانی و یتیم شکل گرفت. هدف این طرح، فراهم کردن سرپناه، غذا و آموزش برای کودکان بود، اما ابزار اصلی آن هنر شد؛ موسیقی، رقص و نمایش.
شهرت این گروه از سال 2014 و با انتشار ویدئویی در اینترنت آغاز شد؛ ویدئویی از چند کودک که با آهنگی اوگاندایی میرقصیدند و خیلی زود میلیونها بار دیده شد. همان ویدئو بود که گتوکیدز را از یک گروه محلی به پدیدهای جهانی تبدیل کرد و مسیر آنها را به رسانههای بینالمللی و رویدادهای بزرگ ورزشی و هنری باز کرد.
پیوند این گروه با شکیرا اما سابقهای طولانیتر دارد. سالها پیش، این کودکان با آهنگ «واکاواکا» و سپس دیگر آثار او رقصیده بودند و شکیرا نیز از محبوبیت و انرژی آنها بیخبر نبود. زمانی که برای جام جهانی 2026 آهنگ رسمی «دایدای» تولید شد، خواننده کلمبیایی پیشنهاد داد گتوکیدز بخشی از این پروژه شوند و در اجرای بین دو نیمه فینال کنار او ظاهر شوند.
گتوکیدز پیش از اجرای نهایی، هفتهها در نیویورک با تیم شکیرا تمرین کردند. به گفته نزدیکان گروه، دعوت به این اجرا برای کودکان و مربیانشان اتفاقی رؤیایی بود؛ رخدادی که میتوانست فرصت تازهای برای دیده شدن استعدادهایشان و یادآوری شرایط زندگی کودکان محروم در اوگاندا باشد. یکی از اعضای نوجوان گروه نیز گفته بود شنیدن خبر دعوت شکیرا، شادی بزرگی میان کودکان بهوجود آورد.
آنچه این حضور را فراتر از یک نمایش میانبرنامهای میبرد، پیشینه انسانی اعضای گروه است. بسیاری از این کودکان پیش از پیوستن به بنیاد، از آموزش، امکانات اولیه و حتی امنیت کافی برخوردار نبودند. داستان آنها نمونهای از این است که چگونه یک برنامه اجتماعی میتواند از مسیر هنر، فرصت تازهای برای کودکان محروم ایجاد کند.
در نهایت، شب فینال جام جهانی برای بسیاری با فوتبال و گلها به یاد خواهد ماند، اما برای گتوکیدز، این صحنه نماد عبور از حاشیه به مرکز بود؛ عبوری که با یک ویدئوی ساده در خیابانهای خاکی کامپالا آغاز شد و به یکی از بزرگترین صحنههای ورزشی جهان رسید.
