«راز ۵۳ سال زندگی مشترک سیاوش طهمورث؛ از کودکی سخت در امیریه تا قدردانی از همسری که همه دارایی‌اش است»

سیاوش طهمورث نیا متولد ۳ اسفند ۱۳۲۵ در تهران است؛ بازیگری که مخاطبان او را با نقش‌های پرقدرت و اغلب منفی در تلویزیون و سینما می‌شناسند و این روزها روایت زندگی شخصی و مشترک ۵۳ ساله‌اش در فضای مجازی بازتاب گسترده‌ای پیدا کرده است. او در برنامه طنز–گفت‌وگومحور پامپ، مقابل امیرحسین قیاسی نشست و با لبخند از سال‌هایی گفت که نه شهرتی در کار بود و نه امکاناتی، اما عشق و همراهی همسرش پایه‌های زندگی را محکم نگه داشت.

طهمورث که در محله امیریه تهران و به‌عنوان فرزند آخر خانواده به دنیا آمده، از همان کودکی با طعم تلخ فقدان آشنا شده است؛ او در سه سالگی یکی از خواهرانش را بر اثر بیماری دیفتری از دست داد و در هفت سالگی هم پدرش را از دست داد؛ خاطره‌ای که هنوز هم از آن به‌عنوان یکی از تلخ‌ترین لحظات زندگی‌اش یاد می‌کند. فاصله سنی زیاد با خواهر و برادرها باعث شد بیشتر وقتش با دوستان هم‌سن‌وسال در سینماهای ارزان‌قیمت بگذرد؛ جایی که با بلیت ۶ ریالی پای فیلم‌های هندی می‌نشست و آرام‌آرام رؤیای بازیگری در او شکل می‌گرفت.

او برای کمک به معیشت خانواده، از ۱۳ سالگی وارد بازار کار شد؛ مدتی در مغازه آب‌میوه‌فروشی کار کرد، زمستان‌ها ماهی و برنج فروخت و هم‌زمان در مدرسه شبانه درس خواند. در ۱۷ سالگی، سال ۱۳۴۲، به واسطه یکی از هم‌محلی‌ها وارد تئاتر شد و بعد به گروه «تئاتر امروز» به سرپرستی داوود رشیدی پیوست. چند سال بعد با گروه بازیگری پیتر بروک همکاری کرد، نمایشنامه‌نویسی را با آثاری چون «آتش در عمق سرما» آغاز کرد و کم‌کم روی صحنه تئاتر و سپس در قاب تلویزیون و سینما شناخته شد.

سیاوش طهمورث در سال ۱۳۵۲ و در ۲۷ سالگی ازدواج کرد؛ ازدواجی که حاصل آن یک پسر، یک دختر و دو نوه پسری است و خودش می‌گوید بدون عشق هیچ انسانی در طول زندگی‌اش دوام نمی‌آورد. او در روایت تازه‌اش از این زندگی طولانی تأکید می‌کند که راز ماندگاری رابطه، «خواستنِ خوشبختی طرف مقابل» است نه فقط تأمین خواسته‌های خود؛ به‌گفته او، اگر زن و مرد اختلاف نداشته باشند، زندگی هم طعم واقعی خودش را از دست می‌دهد و آنچه مهم است «شیوه مدیریت اختلاف‌ها» است نه نبود آن‌ها.

این بازیگر پیشکسوت که سال‌ها با نقش‌های ماندگاری چون شخصیت‌های سریال‌های «آئینه»، «گرگ‌ها» و دیگر مجموعه‌های تلویزیونی در ذهن مخاطبان مانده، حالا در دهه هشتم زندگی از زاویه‌ای شخصی‌تر دیده می‌شود؛ او می‌گوید بعد از این همه سال، بیش از گذشته قدر همسرش را می‌داند و معتقد است هر چه دارد از صبوری و همراهی اوست. طهمورث که در ۷۵ سالگی به نوشتن کتاب نیز رو آورده، در پایان گفت‌وگوی تلویزیونی‌اش تأکید کرده است که «شهرت و نقش‌ها می‌آیند و می‌روند، اما چیزی که می‌ماند، همان دستی است که پنجاه سال است کنارت را رها نکرده است.