جورجیو آرمانی، طراح مد افسانهای ایتالیایی، روز پنجشنبه در سن ۹۱ سالگی درگذشت. خانه مد آرمانی در بیانیهای اعلام کرد: «با اندوه بینهایت، گروه آرمانی درگذشت خالق، بنیانگذار و نیروی محرکه خستگیناپذیر خود، جورجیو آرمانی را اعلام میکند.» آرمانی «در آرامش و در میان عزیزانش درگذشت» و تا آخرین روزهای عمرش به کار و توسعه شرکت، مجموعهها و پروژههای متنوع خود مشغول بود.
آرمانی مدتی بود که حال خوبی نداشت و حضور لغو شده او در هفته مد مردان میلان در ماه ژوئن، اولین بار در دوران حرفهایاش بود که یکی از رویدادهای کتواک خود را از دست میداد. آخرین حضور عمومی او در ۲۱ مه بود. دوناتلا ورساچه، طراح همکار ایتالیایی، در اینستاگرام از او به عنوان «یک غول» یاد کرد و نوشت: «جهان امروز یک غول را از دست داد.»
آرمانی که با نام «ری جورجیو» یا شاه جورجیو شناخته میشد، شرکت خود را در سال ۱۹۷۵ تأسیس کرد و خیلی زود این شرکت به ضربالمثلی برای سبکی شیک و ساده تبدیل شد که «از مد به هر جنبهای از زندگی گسترش یافته است». نقطه عطف این برند در سال ۱۹۸۰ و زمانی بود که کت و شلوارهای ریچارد گیر در فیلم «ژیگولوی آمریکایی» را طراحی کرد. از آنجا، این برند به یک امپراتوری جهانی تبدیل شد که همه چیز را از مد سطح بالا گرفته تا مد خیابانی، از عینک گرفته تا کفش و حتی لوازم خانگی پوشش میداد.
اولین طراحی فرش قرمز آرمانی توسط دایان کیتون در مراسم اسکار سال ۱۹۷۸ پوشیده شد. او همان شب برای بازی در فیلم آنی هال برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر زن شد. برخلاف بسیاری از ستارههایی که لباس مجلسی میپوشیدند، کیتون دامن و کتی از طراحی آرمانی پوشیده بود. آرمانی در مصاحبهای در سال ۲۰۲۰ با گرازیا به یاد میآورد که او میخواست اول به عنوان یک ستاره و سپس به عنوان یک فرد قابل اعتماد ظاهر شود. او گفت: «نگاه به این موضوع جالب است، زیرا در سال ۱۹۷۸، همه ما در حال تنظیم نحوه تفکر خود در مورد خودمان، از نظر اجتماعی و حرفهای بودیم. به طور خاص، زنان به عنوان افراد حرفهای، صدای جدیدی را کشف میکردند.»
آرمانی اضافه کرد که به خاطر فراهم کردن لباسهایی برای این زنان که بتوانند با همتایان مرد خود رقابت کنند، مورد تحسین قرار گرفته است. و از آنجایی که کت و شلوارهای زنانه در دهههای ۷۰ و ۸۰ بر فرهنگ عامه غالب بود، آرمانی طراح لباسی بود که رقبایش باید از آن تقلید میکردند یا آن را میپوشیدند. شلوار و ژاکت بدون آستر آرمانی، طرحی متمایز ایجاد میکرد که لباسهای آماده ایتالیایی را بر سر زبانها انداخت. در حالی که این کت و شلوار، خانه مد آرمانی را مشهور کرد، لباسهای او نیز مورد احترام بودند، زیرا او همان ظرافت و تأکید بر طرحهایش را که باعث محبوبیت طرحهایش شده بود، حفظ میکرد.
کسب و کار او فراتر از پوشاک گسترش یافت و شامل لوازم آرایشی، عطر، مبلمان منزل، اکسسوری و موارد دیگر شد. فوربس دارایی خالص او را ۱۲.۱ میلیارد دلار تخمین زد و او را در رتبه ۲۳۵ میلیاردرهای جهان قرار داد. در پروفایل فوربز آرمانی از او نقل شده که گفته «هیچوقت راضی نیست». او گفت: «در واقع، به عنوان کسی که همیشه ناراضی است و در جستجوی کمال وسواس دارد، من هرگز تا زمانی که به نتایج دلخواهم نرسیدهام، تسلیم نمیشوم.»
اگرچه مراسم تشییع جنازه طبق خواسته آرمانی خصوصی خواهد بود، اما مراسم تشییع جنازه در دفتر مرکزی و نمایشگاه چشمگیر این خانه مد در میلان، تئاتر آرمانی، روزهای شنبه و یکشنبه برای عموم آزاد خواهد بود. نخست وزیر ایتالیا، جورجیا ملونی، از «ظرافت، متانت و خلاقیت» این طراح که «از طریق آنها توانست به مد ایتالیایی جلوه ببخشد و الهامبخش تمام جهان باشد» تقدیر کرد. او او را «یک نماد، یک کارگر خستگیناپذیر، نمادی از بهترینهای ایتالیا» نامید.
ماتئو سالوینی، معاون نخست وزیر که اهل میلان، زادگاه آرمانی است، او را «چهرهای از تعالی ایتالیایی که در سراسر جهان شناخته شده و مورد تحسین قرار گرفته» و «استاد بینظیر سبک و خلاقیت» نامید. آنا وینتور، سردبیر سابق مجله ووگ، آرمانی را فردی با «قدرت شخصیتی آشکار» و چشماندازی توصیف کرد که آثارش را فوراً متمایز میکرد. او گفت: «او قدرت، نگرش و ظرافت را به خوبی هر کسی که تا به حال در مد بوده، درک میکرد، و زنان را نیز میفهمید: اینکه چگونه میخواستند لباس بپوشند و چه پیامی میخواستند ارسال کنند، در حالی که از طریق ظهور او در دهههای ۷۰، ۸۰ و پس از آن، خود را اثبات میکردند.»
او همچنین از او به خاطر امتناع از محدود کردن خود به هر زمینه یا رسانهای قدردانی کرد. او افزود: «برای او مد فقط یک چیز نبود: فیلم، موسیقی، ورزش، هنر، طراحی و معماری نیز بود، و او در تمام این دنیاها – و هر جا که میرفت – ردپای خود را به جا میگذاشت.» راسل کرو، بازیگر، با انتشار مجموعهای از پستها در وبسایت X، اعلام کرد که قصد داشت در پایان ماه جاری در میلان با آرمانی ملاقات کند و یاد این طراح را گرامی داشت. او به یاد آورد که «عشق او به کت و شلوارهای آرمانی» از زمانی شروع شد که چمدانش در مسیر جشنواره فیلم کن ۱۹۹۷ در حین حمل و نقل گم شد و او قبل از اکران فیلمش در تنگنا به یکی از فروشگاههای آرمانی رفت. از آن زمان، کرو گفت که بسیاری از لحظات مهم زندگیاش، از جمله عروسیاش، با لباسهای آرمانی انجام شده است. کرو نوشت: «آقای آرمانی سهم عمیقی در مد، طراحی و فرهنگ عامه داشته است. انرژی، بینش و ظرافت او در سراسر جهان شناخته شده است. من او را میپرستیدم. او بسیار مهربان بود.»
